Is dat een beestje? Word je daar ziek van?

Aan het begin van het strand staat een bordje…
Maximum snelheid: 90 M.P.H.

Het is 14 december 2002 en we scheuren over the 90-miles beach. Met een bus zijn we op weg naar Cape Reigna, het noorderlijkste puntje van Nieuw Zeeland. Deze dag is, om vele redenen, eentje om nog vaak aan terug te denken. Een van die redenen is dat ik hier voor het eerst de term travelbug hoor.Het is een all-American girl uit LA die deze term laat vallen, in het standaard kennismakingsgesprekje. Wie ben je? Waar kom je vandaan? Wat heb je al gezien? Waar ga je nog naartoe? Dat zijn de vragen waar je bij iedere reiziger mee aan kunt komen. Iedereen verteld namelijk graag over de mooie dingen die hij al gezien heeft en schept graag op over hoe lang hij nog te gaan heeft.
De vraag hoe lang wij al bezeten zijn door de travelbug doet mij en Mitsu in eerste instantie onbegrijpend opkijken. Travelbug? Is dat een beestje? Wordt je daar ziek van? Na een korte uitleg wisten we wat er bedoeld werd.

De travelbug, of het reisvirus, is inderdaad een ziekte…
Het kriebelt en jeukt. En juist op de momenten dat je denkt dat je volledig genezen bent steekt het de kop op. Oude albums worden afgestoft en reisdagboeken weer opengeslagen. Je spreekt een avondje af met je reisgenoten en gaat samen herinneringen ophalen aan verre oorden en memorabele avonden. En dan gaat het van kwaad tot erger. Waar je eerst alleen een beetje kriebels had wordt dat nu een vervelende jeuk. Er is nog zoveel te zien!
Zoekend op het wereldwijdeweb sta je met 1 been op de Mount Everest en lig je bijna weg te dromen op een hangmatje, uitkijkend over witte palmstranden. De cocktails kan je al ruiken. De eerste voorzichtige stappen worden gezet, een bestemming wordt gekozen. Wordt het deze keer Zuid-Amerika, waar de Maya’s en de Inca’s vechten om je aandacht? Is Afrika nu aan de beurt, om samen met de Bosjesmannen op “the big five” te gaan jagen? Ga je naar Azië, waar je over de tempels struikelt en met je billen op de grote muur beland? Of misschien toch weer Australië? Of…?

Soms blijft het bij een vakantie, want je moet ook geld verdienen, huis betalen en carrière maken. En zo’n vakantie houdt het beestje wel even stil. Even is het weer voldaan. Je hebt nieuwe ervaringen, andere dingen gezien. Als die vakantie dan wat meer in de vergetelheid begint te raken dan steekt dat virus weer de kop op. Het jeuken begint weer van voor af aan. Er moeten weer plannen gemaakt worden voor de komende reis. Alleen, het is niet altijd genoeg. Er is zoveel te zien in deze wereld. Veel meer dan dat er mogelijk is in 4 weken per jaar. Mijn travelbug houdt zich al tijden niet meer stil. Het virus leeft zich flink uit in mijn lijf. Het jeukt. Het schreeuwt…

“Het is tijd, je moet gaan” zegt het beestje.
En dat doe ik dus ook.



Is dat een beestje? Word je daar ziek van?
Door: Puck | Geschreven op 22-09-2010

  • Home |
  • Contactformulier |


  • THUIS!
    Begin april 2011 stonden wij weer op Nederlandse bodem.
    Discovering Asia zat er alweer op.
    Een volgende reis, dwars door de USA staat alweer op de planning. Onze reisverhalen zijn echter nog niet compleet, er zullen nog verhalen volgen over Java, Bali, onze meditatiecursus in Wat Kow Tahm en natuurlijk over hoe wij vast kwamen te zitten op Koh Phangan.
    Hou de site in de gaten voor de laatste updates en nieuwe verslagen over volgende reizen!