Over harde bedden en strenge douane.

Dag 1
Om 20.00u worden we opgehaald in Hotel Tourist, door onze tiara gids Dimitri. Hij brengt ons naar het treinstation, daar zal onze trein vertrekken. Om stipt 21.35u. De kaartjes worden grondig gecontroleerd door de provodnik. We zitten in trein 4, wagon 7. Samen met Marco en Roos uit Zeeland. Dit Nederlands stel van in de 40 hebben we al eerder ontmoet, in de taxi naar ons hotel.
Het is nog allemaal even wennen in de trein, er is weinig ruimte. Nadat alles een plekje heeft gekregen zitten we nog even gezellig te kletsen en puzzelen. Het slapen gaat redelijk, de bedden zijn hard maar niet heel erg oncomfortabel. Ik pas er net niet lang gerekt in, maar als je langer bent dan 1.90 heb je echt een probleem…

De volgende ochtend stoppen in het plaatsje Kirov, hier worden opnieuw kolen in de wagon geladen. We zien dat de verwarming en warm water hier komt uit een kachel die nog op kolen wordt gestookt. De eerste dag verloopt rustig, veel gepuzzeld, gelezen en af en toen eruit om de benen te strekken bij een klein russisch stadje. Weinig interessante dingen gezien onderweg. Eigenlijk bestaat het landschap vooral uit bossen van naaldbomen en berken, heiden en kleine slecht onderhouden russische huisjes. Maar het wordt al snel weer avond en we worden al aardig moe. Na een glaasje of 2 van Finse (?) vodka van Marco kunnen we prima slapen en op naar de volgende dag.

 Dag 2
Dag 2 bevalt al wat beter, het nietsdoen begint te wennen en het slapen gaat ons ook beter af. Het landschap is maar weinig veanderd, helaas. Wel jammer dat we afgelopen nacht het Oeral gebergte zijn gepasseerd en niets hebben kunnen zien van de heuvels. Die waren waarschijnlijk wel mooi geweest en een welkome afwisseling, denk ik.
In de ochtend zijn we even een rondje door de trein gaan lopen. Onderweg kwamen we een ander Nederlands stel tegen, Michel en Josine uit Utrecht. Zij gaan ook 6 maanden op reis dus dat schept een band. We gaan met zijn 4-en even koffie drinken in de restauratie wagon en moeten 360 roebel (= 9euro!) afrekenen voor 2 koffie en 2 cola. Aan de prijzige kant dus. Nou ja, goed dat we flink hebben ingeslagen en zelf ons eten (veelal noodles) kunnen warm maken met het warm water uit de ketel…

Dag 3
We beginnen een beetje in het ritme te komen. Alsof het niet anders is geweest. Het landschap is niet vlak meer, want we komen langzaam in de buurt van Irkoetsk bij het Baikalmeer. Ook beginnen we het eten van de Russische vrouwtjes op de stationswat meer  te vertrouwen en het smaakt allemaal verassend goed! Beetje letten op wat je koopt maar het is zeker aan te raden.Wij zijn er niet ziek van geworden. De tijd lijkt allemaal sneller te gaan en s’avonds gaan we nog even een biertje drinken met Michel en Josphine. Waarbij we uiteindelijk met een grote groep in de restauratie-wagon zitten. Totdat we besluiten dat het weer een mooie dag is geweest.

 Dag 4
De ochtend begint wat moeizaam na de biertjes van gisteravond maar een kater hebben we niet. We zijn er vroeg uitgegaan om het Baikalmeer te kunnen zien en het ziet er indrukwekkend uit. Het landschap is alweer wat veranderd in bergachtig met zo af en toe wat besneeuwde toppen. Uiteindelijk is de rit langs het meer voorbij en komen we aan in Ulan Ude, de laatste stop in Rusland. Het is hierna nog een uurtje of 3 naar de grens.
Net voor de grens passeren we dorpjes met mensen die al veel lijken op Mongolen maar nog steeds Russen zijn. Het vee loopt los over het land en door de dorpjes. Hoe ze alles uit elkaar houden is een raadsel. Op een gegeven moment remt de trein behoorlijk hard. Noodstop. Als we uit het raam kijken zien we koeien vlak langs de trein lopen en nu we stil staan loopt er zelfs een kalfje onder onder wagon door. We vrezen het ergste als we uit het raam hangen en naar voren kijken. We zien een kalfje van het spoor getrokken worden en heel langzaam gaat de trein weer vooruit. Er zijn ondertussen al wat locals uit het dorp naar het plaats delict gekomen. We zien ze aan de horizon verdwijnen. Ik ben toch benieuwd hoe vaak zoiets nou gebeurt?
Na de aanvaring met het kalfje komen we een kwartier later aan bij de Russische grenscontrole. Een vrouwelijke douanier komt langs onze coupe en onze paspoorten worden in een grote leren aktetas meegenomen. We horen verhalen dat het af en toe wel eens 6 uur kan duren. Dus, op naar de locale supermarkt en maar even wat inkopen doen. Na een uur komen we terug en is er nog niks veranderd. Weer terug in de wagon dan maar. Nog een uur later komen ze met honden langs. Klein, kleiner, kleinst. Ze komen nog net niet onze coupe in. Daarna horen we ze op dak en zien we ze buiten onder de trein met de honden. Ze rammen met hamers op de onderkant van de  wagon. Daarna lopen er nog verschillende nors kijkende mannetjes in uniform langs. We mogen er niet meer uit en een half uur later komt weer de streng kijkende vrouwelijke Russische beambte langs met een controleur die de hele coupe’s controleert en tegen de muren aanschopt? Niet alleen bij ons maar overal. Geen idee waarom. Misschien om indruk te maken? Nou ja.
Na al het officiele gedoe mogen we eindelijk verder richting Mongoolse grens. Bij het eerstvolgende Mongoolse station stapt er weer een douanier in. Hij neemt ook de paspoorten in maar hier gaat het allemaal wat sneller, ook de controle in onze coupe en lang niet zo grondig. Na een dik uur kunnen we weer door. Zo kan het dus ook! Het loopt al tegen 23.00u. Tijd om te gaan slapen. Om 06.30 zullen we aankomen in Ulaan Baator, hoofdstad van Mongolië.



Over harde bedden en strenge douane.
Door: Erik | Geschreven op 3-10-2010

Over hipkippen en bleke mannen

Afscheid nemen, feestje regelen, spullen kopen, tas inpakken en nog meer afscheid nemen… Dat is waar wij mee bezig zijn geweest. Tot het moment dat we door de douane zijn is rennen de way to go. En dan ben je op het vliegveld. Aan de andere kant van de douane. Iedereen is gezoend, geknuffeld en gedag gezegd en er wordt nog een allerlaatste keer gezwaaid naar ma. Dan is er niemand meer. Just the two of us. We kijken elkaar eens goed in de ogen en denken dat we het wel gaan redden.

Aankomst in Moskou verloopt makkelijker dan verwacht. Vanuit diverse betrouwbare bronnen hadden we vernomen dat de douane lastig zou zijn en dat we lang zouden moeten wachten, maar na een stempel een een strenge blik waren we zo op pad. Aangezien we op een budget reizen hebben we niet vooraf een ritje naar het hotel geregeld. Dat we dus een mannetje van Tiara Tours zien staan verwonderd ons een beetje. We krijgen alsnog de kans om met hem mee te rijden, hij kwam anderen ophalen. We hebben dus alsnog de keuze om (tegen betaling) met hem mee te rijden. Uiteindelijk besluiten we eieren voor ons geld te kiezen. Nog 3 kwartier in een trein en dan naar het juiste metrostation zien we even niet zitten. De taal is lastig. Niets is begrijpelijk of leesbaar. Het zijn maar krabbels van tekens bij elkaar. Alsof een kindje aan het schrijven is geweest. Merknamen worden niet aangepast naar de lokale tekens, maar voor de rest is alles in het Russisch. Vandaag maken we het dus nog even makkelijk voor onszelf. Acclimatiseren noemen we het, klinkt beter dan lui.

Over Moskou valt veel te vertellen. Moskou is GROOT. De randweg om de stad heen is 110 km lang en er wonen meer dan 15 miljoen mensen. Dat is alsof heel Nederland in de provincie Gelderland woont. En dan zijn de 10 miljoen mensen die buiten de ring wonen nog niet meegerekend. Moskou is ook groots. De gebouwen zijn statig. Ze stralen luxe uit en tonen dat het hier erg goed ging. Ooit, want het heeft nu bijna een beeld van vergane glorie. Over bijna ieder gebouw ligt een stoflaagje. Het is niet smerig of vervallen, het lijkt allemaal alleen wat stoffig. Met een likje verf, een schrobber en een glazenwasser leeft Moskou weer op. Naast groots zijn de gebouwen ook nog groot. Gebouwd op capaciteit. De winkelstraat is 20 meter breed, het rode plein groot genoeg voor een voetbalstadion en de metro lijkt heel wat meer aan te kunnen dan de huidige 9 miljoen ritjes per dag. Het is er niet druk.

Achter de mooi gekleurde gebouwen en de marmeren metrostations staat het echte Moskou. Rijen en rijen met betonnen apartementen. Allemaal kopiën van elkaar. Grauw en grijs. Net als de mannen, die allemaal op elkaar lijken, met een grijze huid en hetzelfde marinierskapsel. Van dichtbij blijkt het een stuk leefbaarder omdat er overal groenstroken en parkjes liggen. De vrouwelijke inwoners geven de stad nog een extra kleurtje dankzij de hippe outfits die ze dragen. Het zijn stuk voor stuk fashionita’s, wat gezien het winkelaanbod niet zo heel gek is.

Dat we veel winkels gezien hebben is omdat we ieder winkelcentrum induiken om even op te warmen. Het motregent al de hele dag en met maar 1 dag in Moskou is dat best jammer. De stad is namelijk erg mooi in de herfst. De kleuren van de bomen passen goed bij de mooie oude gebouwen. Moskou kan bijgeschreven worden op het lijstje: “Geschikt voor een stedentrip”. Nouja, op dat visum na.

Helaas moeten we alweer afscheid nemen en krijgen we niet de kans om de stad op z’n best te zien. Vanavond stappen we namelijk in op de Transsiberië Express. 4 dagen en 5 nachten opgesloten in een treincoupé …
Wie zei er ook weer dat reizen leuk is?



Over hipkippen en bleke mannen
Door: Puck | Geschreven op 28-09-2010

  • Home |
  • Contactformulier |


  • THUIS!
    Begin april 2011 stonden wij weer op Nederlandse bodem.
    Discovering Asia zat er alweer op.
    Een volgende reis, dwars door de USA staat alweer op de planning. Onze reisverhalen zijn echter nog niet compleet, er zullen nog verhalen volgen over Java, Bali, onze meditatiecursus in Wat Kow Tahm en natuurlijk over hoe wij vast kwamen te zitten op Koh Phangan.
    Hou de site in de gaten voor de laatste updates en nieuwe verslagen over volgende reizen!