Over Caldera’s en Orang Oetans

Vanuit Melaka pakken we de veerboot naar Dumai op Sumatra. Bij aankomst valt ons meteen de armoede weer op, na het relatief rijke Maleisië. Dumai is niet toeristisch en er is niets te doen, dus de volgende ochtend reizen we verder naar Bukittingi. Het zal een van de vervelendste reizen tot nu toe worden. We zitten 10 uur in een minibusje met 4 personen op een achterbank bestemd voor 3 volwassenen. En de airco lekt water boven op onze hoofden en backpacks! Na het bereiken van ons hotel, rond een uurtje of 6 zijn we gesloopt en slapen vroeg in.

De volgende dag zijn we weer helemaal fris en nemen een kijkje in het plaatsje Bukittingi. Er rijden hier veel paard en wagens rond als taxi, dit hebben we nog niet eerder in Azië gezien. Onderweg valt ons op dat Indonesiërs veel vragen stellen als we voorbij lopen. “Where are you going?” is de populairste, maar ook “Where are you from?” of “What’s your name?”. Veel meer nog dan de rest van Azië. In eerste instantie denken we; ‘Wat moeten jullie van ons?’. Maar we weten dat Indonesiërs oprecht geïnteresseerd zijn, het is voor hen juist een vriendelijk gebaar. Dus af en toe maken we een gezellig praatje met wat locals.

Een dag later staat er om 9.00u een auto voor ons klaar. We hebben een privétour geboekt door de omgeving van West-Sumatra. Zo zien we nog meer van Bukittingi en rijden we langs mooie rijstvelden en plantages. De gids weet de mooie uitzichten prima te vinden en legt ons veel uit over de bomen, planten en dieren. Hij snijdt een stukje boomschors af en het ruikt naar kaneel, dit is dus een kaneelboom. Verderop zien we ook hoe ze de schors verwerken tot kaneel.
We rijden door kleine dorpjes waar nog Nederlandse invloeden te vinden zijn. Als we op een gegeven moment aankomen op de top van een berg hebben we een spectaculair uitzicht. Het is een meer wat omringd door een aaneengesloten bergketen. Het meer ligt een stuk dieper dan de rest van de omgeving en is ontstaan door de uitbarsting van een caldera (supervulkaan) met een krater van 10 kilometer doorsnee. Later heeft de krater zich gevuld met water. Zeer indrukwekkend dit uitzicht! Na de tour brengen we nog even een bezoek aan het park waar veel grote vleermuizen in de schemer uitvliegen. De dag sluiten we af met het kijken naar een echte sumatraanse dansvoorstelling.

De 3e dag in Bukkittingi bezoeken we Fort Cocks, een Nederlands fort uit 1830 wat op een heuvel staat met een vogelpark erbij. Tijdens de lunch valt het ons op dat het eten al een paar dagen erg goed is. Ik houd van spicy, sate en kroepoek en overal is de nasi goreng, mie of gado gado geweldig. De Indonesische keuken is mijn favoriet!

De tocht naar Danau Toba, het Toba meer, is een zware. Het is een nachtbus van 16 uur en ik slaap maar weinig. Tijdens de rit trekken we veel bekijs. We ontbijten bij een restaurantje waar we op de foto gaan met een Indonesisch gezin en 2 studenten, die we in de bus ontmoet hebben. Het laatste stuk moeten we nog met een veerboot naar het eiland wat in het Toba meer ligt. We vinden een goedkope bungalow bij het Carolina resort en zijn meteen verkocht. Wat een prachtig uitzicht en die heerlijke rust van het eiland en het meer. Het meer ligt wederom in de krater van een caldera. Maar deze keer is het nog veel groter, 50 bij 50 kilometer, we kunnen niet eens het volledige meer zien! Heel onwaarschijnlijk wat een natuurgeweld hier 70.000 jaar geleden heef plaatsgevonden. Een vulkaan die gemiddeld een halve meter as heeft gestrooid over heel Azië en het meeste leven op aarde vernietigde.

Toevallig zijn Louise en Rickard ook afgereisd naar Danau Toba. Dit is het Zweedse stel wat we ook al eerder ontmoet hadden in Yangshou, China. De volgende dag kletsen we gezellig bij. Helaas zijn ze erg verkouden geworden in de jungle van Sumatra en blijven ze veel op hun kamer. Daarom blijft het bij af en toe gezellig wat eten en drinken. Wij huren een dag later een motorbike en rijden over het eilandje rond. Onderweg stoppen we weer bij een klein stalletje om wat te drinken te kopen. Dit zijn de leuke dingen van zo’n tocht. Op een gegeven moment hebben zich wel 12 kinderen rond om ons heen verzameld. Allemaal nieuwsgierig wat we komen doen en staren naar die rare buitenlanders. We blijven nog een paar dagen op dit mooie eiland en bezoeken Louise en Rickard vaak. Het voelt goed en we zullen ze in de toekomst nog wel eens gaan opzoeken.

Na deze dagen gaan we verder richting Medan, de hoofdstad van Sumatra. Dit is alleen een tussenstop op weg naar Bukit Lawang, om wat dingen te regelen. In Bukit Lawang ligt een van de laatste stukjes oerwoud van Sumatra en we komen hier niet alleen om van de jungle te genieten maar ook voor de orang oetans.
In Bukit Lawang zit een groot opvangcentrum, waar apen uit gevangenschap langzaam weer getraind worden in eten zoeken. De apen die teruggezet zijn in de jungle moeten het zelf opknappen, maar ze kunnen 2 keer per dag naar een plateau komen voor aanvullende voeding. Deze voeding is een simpel dieet van bananen en wat melk, zodat de orang oetans alleen komen als ze het echt nodig hebben, de jungle biedt namelijk veel meer lekkers.
Toeristen kunnen dit voederen komen bewonderen. Na een wandeling van 20 minuten door de jungle komen we aan op de voederplek. Langzaam komen er een paar orang oetans naar beneden en grijpen wat bananen en melk van de voeders. We zien ze heel handig van boom naar boom klimmen en het is geweldig om te zien. We zien zelfs een parend stel, iets wat de voeders nog niet gezien hebben in het wild.
De volgende ochtend gaan we nog een keer en zien een groot wild mannetje naar beneden komen. De bewakers zijn op hun hoede en verstoppen het eten. Na een tijdje vertrekt het mannetje en kan de rest weer gevoerd worden. Het blijft prachtig om te zien.

Later op de middag pakken we de bus terug naar Medan, omdat we morgen vroeg in de ochtend zullen vertrekken naar Java.



Over Caldera’s en Orang Oetans
Door: Erik | Geschreven op 24-03-2011




2 Reacties op “Over Caldera’s en Orang Oetans

  1. Sheila zegt:

    Dat opvangcentrum lijkt me geweldig!! We hadden eens een oerang oetan in Indonesië geadopteerd, wisten jullie dat? Hendro heet hij. Maar toen moesten we voor teveel dingen sparen en hebben we het stop gezet. Ook leuk om te lezen over dingen die ik nog niet ken. Super. Ben benieuwd naar meer foto’s. En dat praatje klopt. Dat is typisch Indonesisch uit beleefdheid :)

  2. Erik zegt:

    testen of ie werkt

Reageer:

  • Home |
  • Contactformulier |


  • THUIS!
    Begin april 2011 stonden wij weer op Nederlandse bodem.
    Discovering Asia zat er alweer op.
    Een volgende reis, dwars door de USA staat alweer op de planning. Onze reisverhalen zijn echter nog niet compleet, er zullen nog verhalen volgen over Java, Bali, onze meditatiecursus in Wat Kow Tahm en natuurlijk over hoe wij vast kwamen te zitten op Koh Phangan.
    Hou de site in de gaten voor de laatste updates en nieuwe verslagen over volgende reizen!